| จู่ ๆ ก็เกิดคิดถึงใครบางคนขึ้นมา |
| นึกอยู่ว่า ตอนนี้ “คุณ” กำลังยืนเหยียบแผ่นดินไหนของโลกใบนี้อยู่หนอ |
| หรือเกิดหนีหายไป ข้ามดวงดาวไปเดินเล่นกับเจ้าหญิงน้อยแล้วรึเปล่า |
แม้จะทิ้งเวลาให้หายไปหลายช่วง |
ด้วยวาดหวังว่า ความรู้สึกที่มี อาจจะหล่นร่วง หรือตกหายไปบ้าง |
ความจริง อย่างไรก็เป็นความจริง |
| ให้เราวิ่งหนีมันไปสุดขอบฟ้า ก็คงเหมือนคนที่วิ่งหนีเงาตัวเอง |
| แม้ค่ำคืนที่ไร้แสงจันทร์ ก็คงยังมีแสงนีออนคอยตามฉายส่อง |
| แล้วอย่างนี้ จะหนีให้พ้นได้อย่างไรเล่า |
| ทุกอย่าง ก็หวนกลับสู่ตัวเรา แม้จะหนี แม้จะวาง |
| หรือกระทั่ง แกล้งทำเป็นหลงลืม |
| แต่ใจที่รู้อยู่ ก็รู้ว่าเราไม่เคยจะลืม เพราะทุกอย่างล้วนสมมติ |
| หาใช่จะทำได้สักอย่าง |
กอดเข่าเจ่าจ่มกับความรู้สึกเรื่อยไป |
| และสักวัน หากคุณจำได้ และฉันยังไม่ลืม เราคงได้เวียนมาบรรจบกัน |
| แม้วันนี้ จะห่างกับคำว่าไกลไปนักแล้ว มันก็ยังอยู่ในระยะเอื้อมม |
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น