เขียนความรู้สึก

โลกใบนี้มันสวยนะ   สวยทุกมุมที่มองเลย

อยากลืมตาในสถานะมนุษย์ นานๆ จัง

อยากทำประโยชน์ให้กับโลกนี้ทุกลมหายใจ

จดหมายถึงพี่ชาย

 สวัสดี...

เป็นไงบ้าง..

หนาวไหม...

ไม่ต้องบอกก็คงรู้นะว่าคิดถึง...และรู้อยู่แล้วว่าพี่คงคิดถึงพวกเราเช่นกัน

ฝากดูแลพ่อกับแม่ด้วยนะ

แล้วอย่าลืมล่ะ ว่าเราเป็นน้องสาวพี่

รักเสมอ

อืมมม....ลืมไป

มีเรื่องอยากจะบอก

เราเอาบ้านพี่

มาเปิดเป็นร้านกาแฟนะ

หวังว่าพี่คงไม่ว่าอะไร

อวยพรให้เราประสบความสำเร็จด้วยล่ะ

Enjoy = End Join

มีวันที่ดี...มีวันที่ต้องจบ..และเริ่มต้นใหม่

ชีวิตฉัน...เรื่องราว...ที่เราเติบโต

ตลอดชีวิตที่เราใฝ่หา คือ การมีใครสักคนยืนเคียงข้างเรา

เป็นครอบครัวเดียวกับครอบครัวเรา

ใช่เราเป็นคนหนึ่งที่รักครอบครัว รักพ่อแม่พี่น้องมาก

ต้องเริ่มต้นใหม่อีกแล้วสินะ....

 

ไม่อยากเป็นทางผ่านแต่อยากเป็นปลายทาง

ทางผ่าน....จะมีสักกี่คนนะ จะจดจำ จะจำได้....ต้องสำคัญมากแค่ไหน...ต้องทำตัวเด่นอย่างไร

ใครเค้าจะจดจำ

บางคน....ไม่ได้นึกถึงปลายทาง แต่ชอบที่จะสัมผัส ลิ้นรสทางข้าง

สุดท้าย...ทุกคนย่อมมีปลายทางเสมอ

ทางผ่าน...อาจจะสวยมากหรือเจ็บปวด

ปลายทาง...แม้ครั้งก็ไม่ได้แปลว่ามันจะสวยงามเสมอไป

ทางผ่าน...หรือ...ปลายทาง มีค่าอย่างไร 

ขึ้นอยู่กับว่าคุณตัดสินใจในช่วงเวลานั้นอย่างไร

คุณค่ะ..ขอให้ชีวิตคุณมีความสุขในทุกๆ วันนะคะ

 

แค่ไม่อยากให้หายไป

 ท้องฟ้าตอนดีมืดครึ้ม ถึงแม้จะเป็นเวลากลางวันก็ตาม 

มันทำให้ฉันอยากจะนั่งดื่มกาแฟสักแก้ว....ก่อนที่จะลงมือทำงานต่อ

วันนี้เรายังไม่ได้ทักทายกัน

ใช่ฉันคิดถึงคุณ..คิดถึงเรื่องราวในอดีตของเรา...ว่าทำไมนะ

จากคนรัก..กลายเป็นคนเคยรัก

สถานะตอนนี้ยังอยากให้อยู่อย่างนี้ไหม

หรือจะขยับความสัมพันธ์กันดี

นั่งทบทวน นึกวันที่เราไม่เข้าใจกัน

วันที่เราต่างคน ต่างหนีหน้า ต่างหนีปัญหา ไปอยู่ในมุมที่ตัวเองคิดว่าสบายใจที่สุด

คำตอบของฉันวันนี้ มันมีเพียงหนึ่งเดียว

แค่ไม่อยากให้คุณห่างหายไปไหนจากชีวิตของฉัน

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

อาจเป็นเพราะช่วงเวลาที่เราไม่เข้าใจ..มันไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุข

อาจเป็นเพราะการเป็นคนรักมันอึดอัด

อาจเป็นเพราะเรายังรักกันไม่มากพอ

หรืออะไรก็แล้วแต่...แต่ฉันคิดว่าวันนี้

เราทั้งคู่ต่างมีความสุขในจุดที่เรายืนแล้ว

ไม่เคยกลัวอะไร เท่ากับการที่วันหนึ่งเราได้ถึงเส้นชัย แต่ไม่มีคนสำคัญในชีวิตเรามาร่วมยินดีกับเราด้วย

 เมื่อวาน ....บริษัทจัดหางานถามด้วยคำถามง่ายๆ

ขอโทษนะคะ ทำไมถึงลาออกจาก..............ค่ะ

ค่ะตอนนั้น พี่ชายเสียชีวิตค่ะ

อ๋อค่ะ.....แล้ว ทำไมถึงลาอกจาก.......ค่ะ

แม่เสียนะคะ..เลยต้องดูแลหลานซึ่งเป็นลูกพี่ชายที่เสียก่อนหน้านั้น

บางครั้งความสำเร็จที่ไร้เรื่องเล่า....มันก็เป็นแค่เงาแห่งชัยชนะเท่านั้น

มันจะมีค่าอะไร...ถ้าคุณประสบความสำเร็จแต่คุณไม่มีคนสำคัญคนนั้น..อยู่ข้างๆ

ไม่เคยคิดว่าตัวเองตัดสินใจผิด...และไม่เคยให้ค่าของความสำเร็จเป็นหน่วยเงินตราที่สูงขึ้น

แต่ให้ค่าของความสำเร็จที่รอยยิ้มของคนในครอบครัวเรามากกว่า

ด้วยรัก

ดร.ศิวพร ไตรภพ

และแล้ว

และแล้ว ฉันก็ค้นพบว่า เธอไม่เคยหายไปจากใจฉันเลย