อย่างไรก็(ปาย)ชีวิต by บันทึกรักบัญชี

เมื่อคืน ข่มตาลงได้ตอนตีสามเกือบตีสี่

เหมือนง่วง เหมือนอยากนอน แต่ใจไม่ยอมหลับ

มันจะรู้สึกดีแค่ไหนนะ

ที่ได้ทำอะไร อย่างที่ใจอยากจะทำ

ที่ได้เป็นอะไร ในสิ่งที่ใจอยากจะเป็น

หลายครั้งที่ยังนั่งถามตัวเอง ว่า เมื่อไร!!!!!!   จะได้หลุดพ้นจากตรงนี้เสียทีนะ

ไปอยู่ในที่ ที่อยากจะไป ได้ทำในสิ่งที่ อยากจะทำ

อยากไปอยู่นอกเมือง ที่ไหนก็ได้ สงบ ๆ มีความสุขในหัวใจ

อยากนั่งเขียนหนังสือ ฮัมเพลง ประดิษฐ์งานฝีมือขายไปวัน ๆ

อยากทำร้านกาแฟ กรุ่นกลิ่นหอมหวาน ให้คนแวะเวียนมาอย่างไม่เหงา

ความฝัน กับ ความจริง อยากให้เป็นรอยเดียวกันเร็ว ๆ เสียที

เฮ้อ.......................

ได้แต่ถอนหายใจ ให้เสียดอกเบี้ยตัวขี้เกียจซะอย่างนั้น

เคยไปปายอยู่หนเดียว

นับนิ้วย้อนไปก็ไม่รู้น่าจะสักเกือบสิบปีแล้ว

ได้หลับฝันที่เมืองปายอยู่สองคืน

ก่อนจะต้องตื่นตัวและตะเกียกตะกายกลับเข้าเมือง

แต่จะเป็นไรไป ถ้าแลกกันได้กับความเป็นอยู่ที่แสนจะเรียบง่าย

และแสนจะสุขสบายหัวใจขนาดนั้น

ขอรับประกันได้ว่า กาแฟที่นี่หอมอร่อยที่สุด

อยากไปเยือน ปาย อีกสักครั้ง

ตอบไม่ได้เหมือนกันว่า ทำไมถึงอยากไปนักหนา

อยากไปเป็นคนชงกาแฟแถว ๆ นั้น อยากมีคนตื่นๆ เช้ามานั่งกินกาแฟด้วยกัน

ทั้ง ๆ ที่ ไม่ได้มีญาติสนิท หรือ คนชิดเชื้อของหัวใจเป็นคนที่นี่แต่ประการใด

เพียงแต่ คงชอบน้ำ ชอบภูเขา ชอบอากาศหนาวๆ เย็นๆ ในตอนเช้า ซะมากกว่า

หรือว่า อีกสักห้าปีจะเกษียณตัวเอง แล้วไปยืนเป็นลูกจ้างอยู่ปายดีนะ

ชงกาแฟบ้าง ถูพื้นบ้าง จะเป็นไรไป ขอแค่ให้ได้พบความสุขที่แท้จริงก็พอ